Pieter Duker

Biografie van Pieter Duker

Na zijn afstuderen kwam Pieter Duker in aanraking met mensen die zichzelf ernstig verwonden. Het greep hem bijzonder aan en hij wilde heel graag iets voor hen kunnen betekenen. Het was het begin van een carrière in het teken van de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking.

Lijfspreuk:

Ga na wat de functie is van het (probleem)gedrag voor de persoon in kwestie en laat je niet misleiden door de vorm van het gedrag

 

Na de HBS en militaire dienst, studeerde Pieter Duker psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Naast zijn hoofdvak functieleer volgde hij muziekwetenschap bij Professor Asselbergs. Zijn doctoraalscriptie behandelde de theorie van Piaget in relatie tot evaluatie van agressief gedrag en werd gepubliceerd in Journal of Personality and Social Psychology.

Hij studeerde af in 1971 (cum laude) en trad in dienst als wetenschappelijk medewerker bij de vakgroep orthopedagogiek van de Katholieke Universiteit Nijmegen. Daarnaast verbond hij zich als psycholoog aan De Winckelsteegh, een Nijmeegse voorziening voor mensen met een ernstige verstandelijke handicap. In 1974 volgde Pieter Duker een training in het gebruik van electro-aversie therapy voor zelfverwondend gedrag door Prof. Tate van Oxford University (Mississippi/USA)

Hij promoveerde in 1975 bij Prof. dr. J. Dumont  op de analyse en behandeling van zelfverwondend gedrag bij mensen met een verstandelijke handicap.  In 1983 en 1984 was hij hoogleraar aan de San Diego State University (California/USA) en in 1992 aan de University of Queensland (Australië). In 1988 werd hij benoemd tot bijzonder hoogleraar in Nijmegen.

Zijn wetenschappelijke en praktische interesses liggen op een aantal gebieden. Natuurlijk op het vlak analyse en behandeling van zelfverwondend gedrag, waarvoor hij door het CCE regelmatig geconsulteerd wordt. Ook onderzoek naar trainingsmethoden voor het aanleren en gebruik van gebaren als alternatief communicatiemiddel voor ernstig verstandelijk gehandicapte en autistische kinderen en volwassenen heeft zijn bijzondere aandacht. Verder heeft hij zich toegelegd op de onderzoeksmethodologie, in het bijzonder met betrekking tot “small groups”.

Zijn verdere aandachtsvelden betreffen  toilet training, beïnvloeding van kwaliteit van residentiële zorg, designs en statistiek (onderbroken tijdserie-analyse) bij interventie onderzoek. Het gaat hierbij telkens om mensen met een ernstige verstandelijke beperking.

Inspiratiebronnen

B.F. Skinner

De psycholoog die de grootste invloed op Dukers wetenschappelijk denken heeft uitgeoefend is B.F. Skinner. Ook twee van zijn leerlingen, Nathan Azrin (toilet training) en Matthew Israel (electro-aversie therapie) zijn belangrijke inspiratiebronnen geweest. Maar de grootste invloed op zijn praktisch denken en handelen noemt Duker Daniel Seys, de orthopedagoog met wie hij  behandelmethodieken voor probleemgedrag bij mensen met een verstandelijke beperking ontwikkelde.

Momenteel is Pieter Duker hoofd onderzoek van de Seyscentra, die specialistische zorg verschaffen op het gebied van voedingsstoornissen, toilet training en obesitas. Daarnaast werkt hij als consulent voor het CCE en geeft hij incidenteel les.

Zijn grootste verbazing: dat de zorg voor mensen met een verstandelijke handicap al decennia lang het speelveld kan zijn van zoveel wetenschappelijk ongefundeerde en empirisch onbewezen benaderingen. En dat de daarmee verkeken kansen voor een grote groep behoeftige mensen zo weinig feedback opgeleverd heeft voor een verbeterd beleid nu.

Reacties

Larry van Putten 06-11-2012, 11:54

Begenadigd, gepassioneerd, intelligent, scherp en graag een beetje provocerend op het Machiavellistische af, zo kennen we Pieter Duker. Dat verdient in veel opzichten respect, maar toch…er ontbreekt altijd iets simpels in zijn verhaal, misschien wel in zijn denken. Op ‘zijn grootste verbazing’ wil ik daarom reageren. Ik vind: toilettraining is goud maar EAT is modder.
Ik ben een ‘gewone’ orthopedagoog, al 30 jaar in de praktijk bezig; meer met handelen dan met pure wetenschap. Als men in de wetenschap iets effectiefs bedenkt gebruik ik het graag maar wel met visie. Ik zie ons werk als mensenwerk en bedien me graag van middelen die binnen menselijke verhoudingen en (ja, dat is subjectief) menselijk welzijn passen. Uiteraard wel graag effectief en resultaatgericht. Wat me wel boeit is echt contact, elkaar begrijpen, kwalitatieve interactie. Wat me ook boeit is dat je iemand op ziet knappen na een moeilijke tijd vol problematisch gedrag. Dat vindt Duker ook maar ja, de weg waarlangs… Is het echt zo verbazingwekkend dat mensen zich aangetrokken voelen tot humanistische benaderingswijzen?

Beantwoord
Miranda Schweren 17-01-2016, 10:42

Ha Larry,

Hier een dolgelukkige moeder van een ernstig mv gehandicapte dochter. Na een jaar EAT en een perfecte begeleiding zie ik een gelukkig mens in onze dochter. inmiddels is de EAT training 15 jaar geleden, maar ben duker en seijs nog altijd erg dankbaar!

Beantwoord
Eric Dumont 06-11-2012, 13:52

Beste Larry,
Als een humanistische benaderingswijze inhoudt dat je dan EAT als modder beoordeelt, kan ik me de verbazing van Pieter Duker goed voorstellen. In mijn praktijk als orthopedagoog heb ik veel te maken gehad met personen met VB met zeer ernstige levensbedreigende zelfverwonding, wiens leven bestond uit 24-uurs bedfixatie met ernstige psychosociale, lichamelijke en neurologische gevolgen (blindheid, inmobiliteit etc). Voor ouders en direct betrokkenen een enorme zware taak om dit te tolereren/accepteren. Het scala van “menselijke” behandelingen is dan al in alle vormen de revue gepasseerd, maar heeft soms na hooguit een korte opleving alleen maar tot een verergering van de problematiek geleid. Mijn ervaring is dan ook dat het argument van “Menselijke verhoudingen” (inderdaad in deze, zeer subjectief) vaak als excuus wordt gebruikt, voor de emotionele belasting voor behandelaren om EAT uit te voeren. Hiervoor mijn begrip… echter menselijkheid getuigt vooral van moed voor diegene die daadwerkelijk deze emotionaliteit een plek kunnen geven, mede doordat ze uiteindelijk het leven van een persoon en zijn directe omgeving zien verbeteren (meer autonomie, minder fysiek letsel en angst, en waardevolle sociale contacten kunnen aangaan). Daarbij is mijn ervaring dat EAT trajecten altijd onder begeleiding en (ethische) toetsing van CCE uiterst zorgvuldig gebeuren en dat met ouders en verzorgers hier voortdurend in wordt teruggekoppeld op effect niveau maar ook op proces niveau.
Vandaar dat ik het EAT toepassingen niet aan visie vind ontberen. Het kan een zeer effectieve methode zijn die de kwaliteit van leven van een persoon en zijn omgeving essentieel kan verbeteren. Daarbij heeft iedereen de vrijheid zijn emotionaliteit of gevoel te reflecteren op het gebruik van een aversieve stimuli om dat doel te bereiken. De personen in kwestie die ik heb mogen meemaken die de therapie ondergingen, gaven zelf aan dat ze EAT wilde voortzetten en dat ze zich zonder niet veilig voelden. De ethiek van de weg waarlangs blijft echter bestaan, en de ervaringen van cliënten en behandelaren die hiermee te maken hebben, worden hier slechts ten dele in meegenomen. Pieter Duker heeft deze therapie in Nederland “durven” introduceren, en heeft bovenstaande kritieken hiermee op te koop toegenomen. Hij heeft gelukkig vele mensen hierdoor een beter leven kunnen geven. Dat noem ik humaan. Chapeau!

Beantwoord
Larry van Putten 06-11-2012, 15:56

Beste Eric,
Dank voor je reactie; een beetje polemiek kan geen kwaad! Laat ik toch vooral nog een keer aangeven dat ook ik grote bewondering en respect heb voor het werk van Pieter Duker en dat ik hem heb leren kennen als een zeer goed geinformeerde, prettige, beminnelijke man. Mijn kritiek betreft inderdaad EAT als behandelmethode en die kun je in NL niet helemaal loskoppelen van hem. Niet omdat het onzin is of helemaal niet zou werken, maar omdat het onmogelijk is om deze werkwijze op een verantwoorde wijze te integreren in een woon/leefsituatie zoals we die kennen in instellingen in Nederland. Ik heb met drie verschillende clienten te maken gekregen die met EAT werden behandeld. De term ‘modder’ gebruik ik omdat we ons met man en macht hebben moeten inspannen om deze clienten uit de modder te trekken na een veel te lang en verwaterd behandeltraject met EAT. Als je al zo’n ingrijpende behandelmethode kiest dan zou het 1. voor beperkte tijd, 2. voor een te onderscheiden deelgedrag, 3. in een totaal gemonitorde situatie en 4. door goed getrainde begeleiders moeten gebeuren (lees: zoals Duker het in de kliniek in de USA heeft aangetroffen). Aan die voorwaarden was in geen van drie bovenbedoelde voorbeelden voldaan. Het effect was totale ontreddering bij clienten, ouders, begeleiders en instelling als geheel. Dan moet je dus het lef hebben om toe te geven dat het blijkbaar niet heeft gewerkt en dat het over een andere boeg moet. Niet eindeloos doormodderen maar gewoon durven stoppen en er een andere methodiek of consulent bijhalen.

Beantwoord
Bert Henderikse 06-11-2012, 16:13

Twee boeiende meningen over een belangrijk onderwerp!

Eén vraag houdt mij hierbij bezig: Wordt het woord ‘humaan/ humanistisch’ nu uitsluitend gerelateerd aan EAT óf wordt er ook een impliciet verband gelegd met het onderliggende gedachtegoed? Immers, de visie op de mens, de opvatting over de aard van theorie als ‘dienstbaar inzicht’ en de mening over zinvolle en adequate interventieprocedures bij ernstig ‘probleemgedrag’ – die aan de gedragsmodificatie/leertheorie tengrondslag liggen – zijn identiek ten aanzien van zowel ‘toilet training’ als van de behandeling van bijvoorbeeld ernstig zelfverwondend gedrag.

Ik ben zeer benieuwd naar jullie antwoord en naar de meningen van anderen!

Ten slotte, zie voor dit onderwerp óók het interview met Pieter Duker, dat morgen verschijnt

Beantwoord
Larry van Putten 06-11-2012, 16:25

Hallo Bert!
Laat ik het vooral simpel houden: in mijn studie (lang, lang geleden:-)) zag je als vigerende persoonlijkheidstheorieen 1. de leertheorie/behaviorisme/o.a.Skinner, 2. psychodynamische theorie (o.a. Freud) en 3. de humanistische persoonlijkheidstheorie (o.a. Rogers, Maslow). Meer wil ik er niet mee zeggen. In ieder geval heb ik niet de pretentie een filosofische verhandeling te kunnen geven over humaan of humanisme. Duker en Seys passen dan m.i. in de leertheorie en de ‘humanisten’ vind ik dan terug in bijv. Heijkoop, McGee, etc. Anno 2012 mengt zich dit meer. CGW en Triple-C beroepen zich op de leertheorie maar komen op mij heel ‘humanistisch’ over!

Beantwoord
Eric Dumont 06-11-2012, 20:13

Beste Bert en Larry
Humaniteit zit niet voor mij in 1 methode, opvatting of specifieke interventie, maar zoals bert formuleert in onderliggend gedachtegoed.
Ik er ben bang voor dat we de leerwetten niet kunnen negeren, en dat deze de basis zijn van ons menselijk gedrag. ik moet zeggen dat ik in dat opzicht ook geen verschil zie in toilettraining en eat.
Het humane aspect zit dan in zorgvuldige ethische overweging samen met betrokken of de toegepaste interventie in verhouding staan met de gevolgen van niet ingrijpen.

Beantwoord
Rene Ruwaard 07-11-2012, 12:04

Externe sturing gaat de persoon niet sterker maken. Ik zeg dus nee tegen EAT.

Beantwoord
Bert Henderikse 07-11-2012, 13:16

Beste Eric,
Dank voor je reactie.

Beste Larry,
Ook dank voor jouw reactie. Ik wil graag op jouw reacties nader ingaan.

Ik meen tussen jouw aanvankelijke inbreng en jouw tweede reactie een belangrijk verschil te bespeuren.

In jouw aanvankelijke inbreng wijs je EAT ondubbelzinnig af. Je gebruikt daarbij zinsneden en termen als “menselijke verhoudingen”, “echt contact”, “kwalitatieve interactie” en “…aangetrokken voelen tot …[humanistische benaderingswijzen - BH].” Dat wekt bij mij de indruk, dat jouw afwijzing iets te maken heeft met overwegingen betreffende ‘menszijn’.

In jouw volgende reactie breng je je punt vooral als classificatie. Je brengt EAT – m.i. terecht – onder bij de in de zeventiger-jaren van de vorige eeuw als zodanig genoemde ‘tweede weg’.

Ik vind deze verandering jammer. Want in jouw aanvankelijke boodschap verwoord je een geluid, dat ik -pakweg de afgelopen tien jaar – héél vaak gehoord heb van praktiserend gedragskundigen. Ter illustratie een gevalsbeschrijving (eenmaal orthopedagoog, altijd…..):

In het voorjaar van 2009 presenteert het toenmalige CCE Zuid-Holland en Zeeland een boekje met als titel ‘Autismespectrumstoornissen, verstandelijke beperking en agressie’. Het gaat over de ontwikkelingen in de wetenschappelijke literatuur over de periode 2003-2008 met voornoemd onderwerp. Het zal ongetwijfeld óók met de wetenschappelijke affiniteit van de auteur te maken hebben, maar het bleek dat de overgrote meerderheid van de publicaties van leertheoretische snit was. Tijdens de presentatie verzuchtte een ‘gekend’ gedragswetenschapper: Hier kan ik hélemaal niets mee, niet met dat technische geneuzel.

Wat opvalt is de (totale) afwijzing en de afwezigheid van rationeel-argumentatieve fundering (bijvoorbeeld in de trant van “Ik heb procedure x, y en z toegepast, maar mijn ervaring is dat….”). Het lijkt wel alsof de leertheorie niet als compatibel ervaren wordt; niet compatibel met de persoon van de gedragskundige of (wellicht) niet met de persoon van de client.

Ik wil hier geen oordeel uitspreken. Maar wel wil ik een lans breken voor een discussie op een niveau waarop die gevoerd moet worden. Als iemand de mensvisie, de wetenschapsvisie óf de mogelijke ethische implicaties van de toepassing van leertheoretische technieken en procedures ter discussie wil stellen, is dat m.i. ieders goed recht. Maar laten we dát dan doen. En…ook over gevoelens valt naar mijn smaak te twisten. Net zoals over smaak….

Mag ik ten slotte nog één criterium in zo’n discussie inbrengen?! Ik wil graag het belang van de client als toetssteen invoeren. Over het primaat daarvan verschillen waarschijnlijk niet veel gedragskundigen van mening.

Beantwoord
Larry van Putten 07-11-2012, 23:35

Beste Bert,
Ik zie mezelf als pragmaticus en wil hier niet de wetenschapper, de filosoof of de moraalridder uithangen. Dat sprak ook al uit mijn vorige berichten. Misschien minder uit het eerste maar zeker wel uit het tweede en het derde. Ik heb niet de pretentie een beter mens te zijn dan Duker c.s. of om vanuit politieke correctheid principieel tegen EAT te zijn. Dat zou huichelachtig zijn want uit mijn naam werden wel eens mensen afgezonderd, gefixeerd of gedrogeerd. Helaas maar waar. Als het om EAT gaat beroep ik me op wat ik gezien en meegemaakt heb. En ja, dat is slechts N=3. Maar dat was voor mij wel genoeg. Ik wil daar niet teveel op ingaan in dit verband maar ik ben verheugd dat Duker zegt dat hij inmiddels de ‘angstcomponent’ ontdekt heeft!
Als ik in Nijmegen gestudeerd had en/of als mijn naam Dumont, Didden, Duker of Seys geweest was dan was het wellicht anders geweest. Dan had ik misschien kunnen refereren aan geslaagde EAT-trajecten maar die heb ik niet gezien en ik geloof er ook niet zo in… Aha, ga ik nu toch kleur bekennen?
Natuurlijk, je kiest de methodieken ook omdat je denkt en voelt dat ze bij je passen. Ik ben opgeleid door Frank Velthausz in Utrecht met Jacques Heijkoop als extraatje en daar ben ik blij en enthousiast over. Hun aanpak past bij mij, bij hoe ik met mensen wil werken. Je ontmoet soms mensen die je inspireren; Hans van Wouwe is ook zo iemand. Niet omdat ze god zijn maar omdat ze goed zijn. Zoals jij vraagt: zeker ook voor de clienten waar we mee werken. Uiteraard ligt daar het primaat; het eerste en het enige wezenlijke belang!

Beantwoord
Peter van Lier 08-11-2012, 00:10

Ook het feit dat deze discussie wordt gevoerd is een van de verdiensten van Pieter Duker! Oude tijden herleven. Zijn alle middelen, ook de ogenschijnlijk inhumane, geheiligd om het welzijn en de kwaliteit van leven te verbeteren. En zijn de meer humane middelen wel zo humaan en per definitie beter….
Als de voorwaarden niet kloppen en het een kwestie van aanmodderen is of wordt, kan elke methodiek tot ‘modder’ verworden en kan ook Gentle Teaching uiteindelijk niet zo gentle blijken te zijn of kan de kijk van de Belangrijke Ander de enige ware lijken.
Probleemgedrag vindt altijd plaats in een, de context. De relatie tussen beiden dient voortdurend onderzocht en kritisch beschouwd te worden.

Beantwoord
Bert Henderikse 08-11-2012, 10:22

Beste Larry,
Dank voor je uitvoerige reactie!

Beantwoord
Hanneke Reijs 19-11-2012, 11:17

“Geprikkeld “door de voorgaande reacties wil ik een tot op heden uiterst succesvol, behandeltraject melden van een client in ons Kinderdagcentrum en Woonvoorziening.

We behandelen hem sinds 2006 met EAT vanwege zijn zeer ernstig zelfverwondend gedrag en hij heeft zichzelf sindsdien niet meer beschadigd.
De behandeling is zorgvuldig, nadat al het andere niet niet hielp, gestart door Pieter Duker en Daniel Seys.
D. kreeg een beperkt aantal prikkels ( 8 ) waardoor al snel een voorzichtige afbouw van armspalken bewerkstelligd werd en er ruimte kwam voor ontwikkeling.
Het is geen mono- maar stereo therapie.In het kort wil ik toelichten wat ik daarmee bedoel.

De jongen in deze casus is bij perioden nog schrikachtig, gevoelig voor veranderingen, en dient eenduidig en consequent beloond te worden voor zijn gewenste gedragingen in een veilige en duidelijke omgeving.Hij groeit nu op zonder de forse fixaties die hij droeg en maakt een tevreden indruk. De voorlopers van angstuitingen signaleren we aan de hand van zijn lichte vormen van ongewenst gedrag gedrag.
Nog steeds train ik mensen van teams (die steeds veranderen ) die met hem werken door hen uitleg te geven over de voorgeschiedenis en de nog m.i. aanwezige latente angststoornis bij deze inmiddels jonge puber. Hij woont intramuraal, bezoekt ons Kinderdagcentrum, communiceert met een spraakcomputer en in samenwerking natuurlijk met een team professionele begeleiders is hij door middel van een aangepaste toilettraining vanwege zijn halfzijdige verlamming, zindelijk geworden en gebleven….
Want toilettraining is 1 ,zindelijk blijven is de verdienste van zijn ouders, de begeleiders in het KDC en zijn woning!
Hoogst zelden dient de prikkel ( 3 maal in de jaren na 2006) gegeven te worden voor het doelgedrag -zichzelf slaan- .
EAT kan een goede behandelvorm zijn.
Pieter en Daniel hebben mij in hun postacademische scholing, en daarna de individuele supervisie, zeer geinspireerd tot nadere studie in de Gedragstherapie waarmee de behandeling en begeleiding van mensen in onze doelgroep baat bij kunnen hebben.

Hanneke Reijs

Beantwoord
Larry van Putten 21-11-2012, 16:40

Hallo Hanneke (long time no see)
Goed dat je een ander, beter ervaren voorbeeld noemt! Frappant dat dit mogelijk(?) binnen dezelfde stichting (Gemiva-SVG) speelt waar ik 2 van de 3 negatieve voorbeelden heb meegemaakt. Mogelijk heeft dit ook te maken met een aantal omstandigheden die ik in mijn 2e mail noemde? D.w.z. een beperkte negatieve gedraging met gerichte behandeling over een kortere duur? In het voorbeeld waar ik aanvankelijk aan dacht werd geprikt op ongeveer 20 verschillende gedragingen die betrekking hadden op zowel automutilatie als agressie naar anderen. Dit leidde tot perioden van wel 300 prikkels per dag en daarmee ontstond dus het gevoel van aanmodderen. Het was m.i. aanwijsbaar waardoor deze ‘inflatie’ ontstond. De door Duker aangereikte alternatieven/verbeteringen versterkten de negatieve gevoelens hierover bij ouders, begeleiders en mij. Dit was qua variabelen (bijv. qua personele kwaliteiten) simpelweg niet meer in de hand te houden. Maar: prima dat ervaringen hiermee blijken te verschillen. Ik ben benieuwd in hoeverre je je aangesproken voelt door mijn standpunt over het kiezen van methoden die bij jou, je mensbeeld en de visie van de desbetreffende instelling/organisatie passen. Je kunt zulke aspecten natuurlijk leren uitschakelen met het oog op succes of falen, m.a.w. het doel heiligt dan de middelen omdat het blijkt te werken.
Hopelijk spreken we elkaar hier morgen of een andere keer over! Groet, Larry

Beantwoord
Greet Warmenhoven 21-11-2012, 23:07

Wat ik eigenlijk wil zeggen als toendertijd persoonlijk begeleider van D. (beschereven door Hanneke Reijs, zie hierboven) is, dat ik de hemel dank dat Duker en Seijs in D’s leven zijn verschenen en hem behandeld hebben met heel veel liefde en respect èn EAT. Ja, ja dit gaat samen!
Wanneer dit niet was gebeurs zou D. nu niet zo gelukkig zijn geweest. Het zelf verwondende gedrag is zo goed als uit zijn systeem. Ik begrijp dat het niet voor een ieder geschikt is en “hoe hylarisch” aversie oproept. Voor D. was het een laatste en goede oplossing.

Wanneer je spreekt over “aanmodderen” wil ik iedere begeleider/orthopedagoog van een cliënt er op wijzen tijdig aan de bel te trekken. Mijn ervaring met Pieter Duker is dat er naar me geluisterd werd. Ook wij kregen het gevoel met een bepaalde behandeling, in mijn herinnering Facing screening genoemd (God sta me bij als ik het niet goed heb gespeld) aan te modderen. Wanneer je hierin duidelijk en tijdig communiceert kun je veel frustratie en nog meer ellende voor de cliënt voorkomen.
Soms moet er nu eenmaal even gezocht worden naar de juiste vorm van behandelen.

Voor D. was EAT een laatste redmiddel en voor mij een zeer goede levens/begeleiders les. 1000 maal dank aan Pieter en Daniël voor hun liefdevolle behandeling van D.
Greet Warmenhoven

Beantwoord
Larry van Putten 22-11-2012, 11:22

Beste Greet,
Omdat ik deze discussie als heel zinvol ervaar, toch (op de valreep) nog even een laatste reactie. Ik ben verheugd te lezen dat er ook zulke positieve voorbeelden bestaan. Over de goede bedoelingen en ideeen van Duker en Seys heb ik nooit twijfel gehad. Veel zal te maken hebben met een goede uitvoering in de praktijk. Het moet klikken en het moet resultaat geven. Ik heb wel vraagtekens bij uitdrukkingen zoals ‘laatste redmiddel’ en ‘alles was al geprobeerd’ etc. Als praktijkwerkers weten we allemaal hoe krakkemikkig zaken soms worden uitgezet, door wat voor omstandigheden dan ook. Welke methodiek je ook kiest, het zal goed moeten worden ingezet en slordigheden moeten worden vermeden. Dat bepaalt vaak of iets slaagt of niet. Bij de eerder genoemde Gemiva-SVG-groep hadden we ooit een gezamenlijk leertraject dat heette ‘De goede dingen goed doen’. Daar gaat het boven alles om!
Met vriendelijke groet, tot vanmiddag allemaal bij dit geweldige CCE-initiatief!
Larry

Beantwoord
Jamie Schroën 27-11-2012, 14:38

Hallo allen,

Met een grijns heb ik bovenstaande discussie gelezen. Ik kan me alleen maar aansluiten bij de positieve ervaringen in de behandelingen met EAT. Als orthopedagoog heb ik diverse succevolle ervaringen opgedaan met deze vorm van behandeling bij personen met ernstig levensbedreigend zelfverwondend gedrag. Ik betreur het vaak “negatieve imago” van deze vorm van behandeling. Uit onderzoek blijkt dit wereldwijd (ABAI congress Seattle 2012) nl. de meest effectieve vorm van behandeling bij levensbedreigende zelfverwonding te zijn. Opvallend in de discussie is de ethische component en de persoonlijke invalshoek vanuit de professionals. Prima om ethisch te kijken, maar mijn ervaring leert dat dit juist bij het inslaan van een dergelijk behandeld traject zorgvuldig geschied!! Het probleem zit juist in het referentiekader, maar wie vraagt zich met recht af waartoe wij als orthopedagogen “op aarde” zijn?? De kwaliteit van leven van de client is hierin mijns inziens altijd richtinggevend. Gedragsdeskundigen in Nederland zijn over het algemeen ingericht op diagnosticeren, consultatie en advies geven. Behandelen past nog niet binnen het eerste denkkader van de gemiddelde orthopedagoog. Hierdoor missen we kinderen met probleemgedrag in vroegtijdig stadium. We wachten meestal af totdat een probleem risico’s en gevaar met zich meebrengt….Vroegbehandeling werkt mijns inziens preventief.

Als orthopedagoog ben ik van mening dat je de juiste interventie bij het juiste probleem moet zoeken. Maar EAT niet erkennen als effectieve behandelmethode is kortzichtig. Niet humaan is het laten voorbestaan van de gevolgen die zelfverwonding en agressie met zich meebrengt. Wie zegt dat het inhumaan is om mensen hun hele leven lang EAT te moeten geven? Mensen dragen toch ook een leven lang een bril? Als jij jezelf elke dag ernstig zou verwonden, je er niet mee zou kunnen stoppen, zou je dan niet willen dat er iets was dat je zou helpen? En….als je slecht ziet heb je pech……want een bril dragen is onethisch? (werkt pestgedrag in de hand)…
Bert heeft gelijk wanneer hij zegt dat de discussie op niveau gevoerd dient te worden. Ik zou daar nog graag aan willen toevoegen dat we vooral moeten discussieren om deze effectieve vorm van behandeling niet in Nederland te laten verdwijnen…..

Tot slot wil ik nog zeggen dat ik trots ben op mijn grote leermeesters Pieter Duker en Daniel Seys. Het was een voorrecht door hen te worden opgeleid en met hen te werken. Ik ben voornemend hun gedachtengoed en werk voort te zetten. Hun werk is van onschatbare waarde voor onze zorg geweest. Tot op de dag van vandaag blijven zij mij inspireren, maar het mooiste wat ze mij geleerd hebben is hoe ik mensen kan helpen….humaner wordt het niet!

Beantwoord

Reageer op Jamie Schroën


Font Size

De week van Pieter Duker

Een dag uit het leven van Pieter Duker

Vandaag ben ik naar het Seyscentrum in Malden geweest, waar ik hoofd onderzoek ben. Het Seyscentrum verzorgt behandelingen voor voedselweigering en onzindelijkheid.
Lees verder

Portret van Pieter Duker

Bert Henderikse van het CCE sprak met Pieter Duker over zijn opvoeding, zijn keuze voor de psychologie en de switch van Freud naar functieleer en de daarbij behorende experimenten. Zijn eerste onderzoek op Maria Roepaan liep uit op een mislukking. Ik zei tegen mijzelf: Pieter Duker, waar ben je mee bezig? Deze zwakzinnigen – zoals [...]
Lees verder

Literatuur van Pieter Duker

Pieter Duker kijkt terug op enkele belangrijke publicaties en geeft zijn commentaar.
Lees verder

Biografie van Pieter Duker

Na zijn afstuderen kwam Pieter Duker in aanraking met mensen die zichzelf ernstig verwonden. Zo kwam zijn carrière in het teken van de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking te staan.
Lees verder

Naam: Pieter Duker

Geboortedatum: 12 september 1946

Geboorteplaats: Nijmegen

Opleiding: HBS, studie psychologie en promotie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen

Functie: Psycholoog, emeritus hoogleraar Katholieke Universiteit Nijmegen. Thans Hoofd onderzoek van de Seyscentra.

Burgerlijke staat: getrouwd, drie dochters, zes kleinkinderen

Hobby’s: trombonist in de Charlestown Jazzband, sportvliegen, schrijven, honden en katten

Vragenvuur: meer informatie